آوای دل

........

imanpoorghaumy — Sat, 10 Oct 2009 08:14:58 GMT

شیرین ولی چه تلخ سوز نگاه او

آتش ولی چه سرد سودای آه او

قاتل نبود ومن بختم سفید که

جان مرا گرفت تیپ سیاه او

سرخ است اگر لبش بی منت رژی

چون خون من شده فرشی به راه او

شادی برای او سختیش مال من

وقت بلا و رنج من جان پناه او

بازی عوض شده بین من ورخش

من یک پیاده ام در کیش شاه او

نگاهت به کجاست

imanpoorghaumy — Sun, 05 Apr 2009 13:26:18 GMT

با عرض پوزش از اینکه دیر سال نو رو تبریک میگم .به هر حال هر چند دیر اما سال خوبی برایتان آرزو می کنم.

دل خریدار نگاه است نگاهت به کجاست

سینه لبریز از آه است نگاهت به کجاست

بنگر چکمه ی خود را و قدم آهسته

که دلی بر سر راه است نگاهت به کجاست

خواهشم چشم سیاهی است که از دوری آن

دو جهان تنگی چاه است نگاهت به کجاست

آرزویم به نگاه است که آوای دلم

بی تو تاریک و سیاه است نگاهت به کجاست

کلبه ی شعرم اگر تار و سیاه است بدان

همه از دوری ماه است نگاهت به کجاست

.................(آتش درون(تقدیم به همسر عزیزم))

imanpoorghaumy — Sun, 08 Feb 2009 06:00:18 GMT

یک نیمه شب گذشته و گویی که سال هاست

در شوره زار واپسی دل در خیال هاست

آتش درون سینه ام شعله کشیده است

آوای دل از سوز آ ن شهر بلال هاست

دور از تومن یعنی تنی بی جان و بی روان

جانم اسیر و بسته در مینای خال هاست

روزی اگر گفتند که دل بی تو می تپد

باور نکن که بی تو بودن از محال هاست

حسن و جمال حوریان ارزان و مفتشان

یک غنچه از باغ لبت کل کمال هاست

کار غزل تشبیه و تمثیل است و حال دل

بی مثل و مانند است و بیرون از مثال هاست

آوای دل پایان ندارد چون که وسعتش

افزونتر از گنجایش این قیل و قال هاست

آخرین نت

imanpoorghaumy — Sat, 03 Jan 2009 08:27:18 GMT

این آخرین نت را به یادت می نوازم

هرچند بغض الود و خونین است سازم

خشکیده در این دستگاه اواز شادی

تار است اوای دلم آخر چه سازم؟

شور جوانی بود و دل دادن نوایش

چون مولوی در رقص می خواندم نمازم

من شعر رویا می سرودم تا بخوانم

در چنگ تو آواز شیدای نیازم

اما شگفت از فقه خشکه مذهب تو

چون شد حرام آهنگ زیبای مجازم

سازم شکستی و گلویم را بریدی

خاکستری بر باد شد رنج درازم

دیگر ندارم حنجره آواز جان داد

دیگر . . . (سه نقطه) می روم تا جان ببازم

.................

imanpoorghaumy — Mon, 01 Dec 2008 14:02:33 GMT

در خواب خوشم پنجره ها وا شده بود

موسیقی شور ورقص بر پا شده بود

زیباتر از آن حادثه چشمان تو بود

چون مایه ی سر مستی رویا شده بود

چون کلبه ی دل جای تو زیبا شده بود

پهنای دلم وسعت دریا شده بود

افسوس و دریغ چون که بیدار شدم

تاریک تر از همیشه دنیا شده بود

هر لحظه که در گذر فقط ثانیه ای است

سنگین و سیاه مثل یلدا شده بود

در قافیه ماندم سخنم ناقص شد

در روز گذشته قافیه جا شده بود

بر عکس حقیقتی که جاویدان است

انگار شرار عشق میرا شده بود

دل رفته خرد محو تماشا شده است

مجبور و اسیر ....ها شده است

فرعون خدای مصریان گفت منم

بازیچه چوب دست موسی شدهاست

وصف دل من که مست از عشق تو گشت

بیرون زتوان این الفبا شده است

از رنگ رخم بپرس احوال دلم

دیوانگی ام در آن هویدا شده است

...........................

imanpoorghaumy — Mon, 10 Nov 2008 05:12:18 GMT

(می خواهی از این شهر مردد بروی؟)

کفر است اگر نگفته اشهد بروی

چون سنگ زدی به شیشه قلب شکست

راضی نشود رضا که مشهد بروی

ویرانه ی عشق تازه پیدا شده بود

گفتی که در آن هر آنچه آید بروی

حالا که نشسته برف بر موی سرم

بی یاد من انصاف نباشد بروی

خواهی بروی برو ولی قهر نکن

تلخ است که با خاطره ی بد بروی

شور است د لم رضا به رفتن ندهد

یک چند بمان اگر نباید بروی

یک دو دوسه....

imanpoorghaumy — Sat, 25 Oct 2008 12:01:50 GMT

یک- دو- دو-سه اشک نا رسیده

از ابر شفق به خون تپیده

یک- دو- دو- سه حرف عاشقانه

با یار ملوس و ورپریده

یک- دو -دو-سه آه آتشین دم

از سینه ی مرد غم کشیده

یک- دو- سه نسیم روز شرجی

که از روی لبان تو وزیده

یک- دو -دو- سه شد تمام عمرم

یک -دو -دو -سه های نا شنیده

.................

imanpoorghaumy — Sat, 18 Oct 2008 05:28:18 GMT

در شعر سپید واضح و خواندنی است

که از شهر امید نام من راندنی است

زحمت به خودت نده ندارد سودی

این بخت سیاه تا ابد ماندنی است

من ......من......ایمان

imanpoorghaumy — Wed, 27 Aug 2008 07:34:18 GMT

زاده ی زمستانم فصل خشکی و سرما

وقت برزخ سبزی روز پیری دنیا

در میان جنگ و خون آمدم به این دنیا

درمیان خون مردان در میان خون زنها

در شبی که بوران بود زاده گشتم از مادر

لای لای اول بود نعره های صد تندر

سالها گذشت اما من ندیده ام جز سوز

در دلم شده ساکن آه و حسرت نوروز

در بهار عمر خود من اسیر یلدایم

خسته از غم دیروز نا امید فردایم

بخت من به بوران بود از همان نخستین دم

طالعم شده برف و بارش تگرگ غم

در دل زمستان هم عاقبت اجل آید

چون که در بلا میرد آنکه در بلا زاید

این شعر و مدتها پیش گفتم

imanpoorghaumy — Sun, 20 Jul 2008 07:40:18 GMT

نه رو یت را به خوابی دیده ام من

نه صوت دلکشت بشنیده ام من

چه سری با خودت داری ندانم

که از هستی تو را بگزیده ام من

تو را در شعر آوردن چه سخت است

هر آنکه بی تو باشد تیره بخت است

بدان ای مهربان گر تو نباشی

کفن پوشاک تن و گور تخت است

ندیده روی تو دل باختم من

به وصفت در سخن پرداختم من

زبان شعر من شد گنگ و بسته

تو را ای نازنین نشناختم من