که از شهر امید نام من راندنی است

زحمت به خودت نده  ندارد  سودی

این بخت سیاه  تا ابد  ماندنی است

هیچ می دانی گرفتار توام؟

رنگ زرد من نه از کم خوابی است

در پرستاریت بیمار توام

لگدمال از جفاهای نگار است

فسرد از سردی اش ناچیز ذوقم

گمانم دیگر این پایان کار است

اگرچه اشک را از گونه های من نشستی

دعای خیر من تا روز محشرپشت پایت

اگرچه یک کلام خوب هم با ما نگفتی

هوای برف وباران دارد انگار

ز سردی شعر من قالب گرفته

خبر از سوز هجران دارد انگار

میان خلق تنها کردی ای دل

گرفتار رخ لیلی تو بودی

مرا مجنون وشیدا کردی ای دل

ای دل تو که از غروب هم تنگ تری

از کوه دماوند، به خدا سنگ تری

لاله بشو از عشق اگر دل داری

آنگا ست که از نی هم خوش آهنگ تری