لگدمال از جفاهای نگار است

فسرد از سردی اش ناچیز ذوقم

گمانم دیگر این پایان کار است

اگرچه اشک را از گونه های من نشستی

دعای خیر من تا روز محشرپشت پایت

اگرچه یک کلام خوب هم با ما نگفتی

به دنبال آدرست از این کانال به آن کانال   

            ....                                      

وبه امید دریافتنت بازیگر می شوم

امروز را کوهنوردی کردم

فردا را موج سواری

وشاید پس فردا به آسمان ...

محبوب خدا وقدسیان فردوسی است

کفر ار نبود که من خدایش خوانم

گویم که خداوند زبان فردوسی است

تاریخ  اگر  ز افتخارم  پرسد

هستی من و ورد زبان فردوسی است

سرباز وطن اگر که باشد لازم

پوشیده به تن ببر بیان فردوسی است

روزی که دگر نامی از ایران نماند

بی شک که مسیحای زمان فردوسی است

مدفون بشد زبان شیرین دری

احیاگر این در گران فردوسی است

 امروز اگر خلیج مان را خواهیم

ویرانگر مکر تازیان فردوسی است

در قدر بزرگی اش هرآنچه گوییم کم است

بالا ز زمین و آسمان فردوسی است

بر پادشهان اگر که کورش شاه است

کورش بزرگ شاعران فردوسی است

به اعضای خرپایم تنش اعمال می کند

کرنش می کنم اما آب می شوم ونحیف

گویا این تنش مرا به تنش نیکینگ رسانده وبی شک

استحکام شکست در راه است......

نمی دانم چرا؟ اما تا تورا دیدم به تنش تسلیم رسیدم و

نمودار تنش کرنشم از حالت خطی به در رفت

نوسان نمود و کنون به شکست می رسم

                       .....

آری چه فکر می کنی این سازه مدت هاست که ضریب اطمینانش کمتر از یک است و

باری بیشتر از بار مجاز را تحمل می کند

فکری بکن و الا تا ثانیه ای دیگر

 این سازه فرو می ریزد

وبی گناهی می میرد

فکری بکن ...

هوای برف وباران دارد انگار

ز سردی شعر من قالب گرفته

خبر از سوز هجران دارد انگار

میان خلق تنها کردی ای دل

گرفتار رخ لیلی تو بودی

مرا مجنون وشیدا کردی ای دل

حالا منم دلداده و جان خسته و غمین

من پهلوان رزم ها بودم که نا گهان

تیری زدی بر قلب من از پرده ی کمین

رفتی تو و اکنون منم پرسان به کوچه ها

آقا شما ندیده ای آن یار نا زنین؟

پرسان و پرسان می روم اما نیابمت 

                وچکمه های گل آلودش آینه ی قلبم را

      به زنگار بی وفایی ها آلود

                        نه نه   او دید اونخواست  که ببیند

   او نخواست که کودک عشقم از دامن مهرش شیر برگیرد

              .....

   ومرا از ترس طعنه ها به کرانه هیرمند سپرد

   ودریغ و صد دریغ که دگر سیمرغی نیست

      بی شک این نوزاد خوراک لاشخوارگان خواهد شد

وتهمتنی دگر از پشت او نخواهد آمد

             ....

    چه ستمکاره گشت او

ای کاش نمی دید و چنین می کرد

تا باری دگر لکه ی ننگی پیشانی عشق را بوسه نزند

         ای کاش نمی دید و چنین می کرد

اسب من تنهاست

یکه می تازد این اسب و می خرامد

چونان دل من که خسته از غم هاست

اسب تنهایی من کوله باری دارد از غم

در چمن تا می خرامد می کند یادی ز من

من که خود تنها نشسته بر لب جو

بر لبم لبخند اما اما اما

خنده ام تلخ است

گویی هر خنده ام جامی است از زهر

        .......

زیر لب می گویم

کس نیابد حالم

    . . . .

گرچه می گویند روزگاران غمگنان را خود به یاد آرد ولیکن من

من که خود تنهایی ام را حس نکردم پس چگون خواهم که این تکتاز را دیگری بیند

یکه می تازد این اسب و می خرامد . . .

ای دل تو که از غروب هم تنگ تری

از کوه دماوند، به خدا سنگ تری

لاله بشو از عشق اگر دل داری

آنگا ست که از نی هم خوش آهنگ تری