صبحگاهان  مژده ای از جانب یزدان  رسید

بادی از پیراهن یوسف به صحرا می وزید

از افق نوری دمید و شام من آمد به  سر

اخترخوشبختی ام  رخت سیاهی می درید

خاتم ملک سلیمان شد برون از دست دیو

اهرمن از خشم دندان را به دندان می گزید

بلبل شیرین سخن بر شاخه ی گل مینشست

بال و پر را چون  گشودی تا  ثریا  می پرید

آتشین چشمی نگاهی بر من مسکین بکرد

جان من از تن برون و  پیش دلبر  می خزید

خواب شیرینی بدیدم خوشتر از شهد و عسل

شد  زمستان  آخر و فصل بهار  آمد  پدید

فال حافظ را  گشودم صفحه ای بنمود  نیک

(  ابر  آذاری  بر  آمد باد  نوروزی  وزید   )

روز وصل آمد سرآمد آن زمان کز داغ هجر

سینه آه سوزناک و گونه باران می خرید

چشمهایی خسته از دیدن

دیدنی تاریک و بس مبهم

دیدنی بدتر ز نا دیدن

دیدن خشکی سبزی ها

دیدن سبزی خشکی ها

دیدن جان دادن منصورها بر دار

دیدن پویای ضحاک ومرگ جم

آرزویم کوری چشم است

 مگر آزاد گردم از غم دیدن

دیدنی که این چنین زجر آور و سخت است